Diagnostyka chrapania

W skutecznym leczeniu chrapania kluczową rolę odgrywa diagnostyka. Podczas badania podmiotowego lekarz przeprowadza rozmowę z pacjentem, dokonuje pomiaru ciśnienia krwi, sprawdza również BMI oraz obwód szyi. Rozpoczęcie właściwej terapii wymaga jednak przeprowadzenia dokładnego wywiadu laryngologicznego. Jego celem jest określenie miejsc, które mogą stać się przeszkodą podczas oddychania. Wywiad ma również określić częstotliwości chrapania, pozycję podczas snu w jakiej występuje chrapanie (na brzuchu, na plecach, na boku), liczbę epizodów bezdechu oraz czas trwania patologicznego chrapania.

Kolejny krok to badanie endoskopowe, czyli wykorzystanie maleńkiej kamerki, którą lekarz laryngolog i pacjent oglądają nosogardło. Badanie jest w stanie precyzyjnie określić zwężenia w górnych drogach oddechowych. Następnym etapem diagnostyki jest przeprowadzenie badania zaburzeń oddychania w czasie snu. Może to być badanie polisomnograficzne, które wymaga od pacjenta spędzenia nocy w szpitalu. Nowocześniejsze badanie Apnographem pozwala na diagnozowanie pacjenta w domu. Apnograph monitoruje stan pacjenta przez całą noc: rejestruje ilość bezdechów i spłyconych oddechów na godzinę, poziom wysycenia tlenem krwi obwodowej, pracę serca, głośność chrapania, a nawet pozycję w jakiej śpi pacjent. Dzięki temu urządzeniu możliwe jest również zbadanie, czy przyczyna bezdechów leży w dolnych czy górnych drogach oddechowych. Identyfikacja miejsca ewentualnego zwężenia w drogach oddechowych pomaga zakwalifikować pacjenta do leczenia nieoperacyjnego lub zabiegu chirurgicznego.

Z powodu niedotlenienia wywołanego bezdechem cierpią wszystkie narządy. Badania wskazują nawet, że w grupie osób, u których występuje powyżej 20 bezdechów i spłyconych oddechów na godzinę, notuje się zwiększoną liczbę zgonów.